Wybuch I wojny światowej przestawił na potrzeby militarne tryby gospodarcze we wszystkich państwach biorących udział w konflikcie. Jednym z charakterystycznych tego przejawów stała się ścisła kontrola i priorytetowe traktowanie zasobów surowcowych. Przekazywano je w pierwszej kolejności na potrzeby przemysłu zbrojeniowego. Strategiczne znaczenie miały paliwa, rudy metali, komponenty przemysłu chemicznego, farmaceutycznego i włókienniczego. Już po kilku miesiącach wojny społeczeństwa państw w nią zaangażowanych odczuwać zaczęły pierwsze znamiona kryzysu. Braki towarów prowadziły do wzrostu cen, co z kolei napędzało inflację. Posiadany pieniądz szybko tracił na wartości.

Autor: Marcin Iglikowski PN 2/2006

Wpływ włoskiej i francuskiej hipiki paradnej na wizerunek konia w medalierstwie XVI i XVII wieku

W epoce nowożytnej, podobnie jak w starożytności, twórcami sztuki jeździeckiej byli mistrzowie siodła i kiełzna, a nie mistrzowie pędzla i dłuta. Sztuka Quattrocenta nie generowała rzeczywistości, ale stanowiła jej reprodukcję wzbogaconą o wymiar estetyczny. Sztuka definitywnie zerwała ze średniowieczną tradycją formalną wizerunków końskich. Pod koniec XV wieku w Italii wykształcił się nowy rodzaj pomnika konnego związany z gloryfikacją "ideału heroicznego" (przyp. 1). Ów nowy rodzaj przedstawienia sylwetki konia, najczęściej wspiętego na tylnych nogach, był nie tylko efektem powrotu do starożytnej twórczości triumfalnej, ale przede wszystkim skutkiem wykształcenia się odmiennego sposobu jeżdżenia zwanego "wysoką szkołą jazdy" (in alto) lub "szkołą nad ziemią" (di mezza area) (przyp. 2). Szkoła ta powstała we Włoszech na przełomie XV i XVI w., spisana zaś została w 1552 r. przez Federico Grisone w dziele Przepisy jeździeckie (Ordini di cavalcare) (przyp. 3). Grisone założył pierwszą w nowożytnych dziejach maneżową szkołę jazdy w 1550 r., a jej uczniowie kontynuowali nauki mistrza na dworach całej Europy (przyp. 4). Jednym z jego uczniów był Krzysztof Montwid Drohostajski (1562 - 1611), autor polskiego podręcznika do jazdy konnej dla Zygmunta III wydanego w 1603 r. w Krakowie.

Autor: Paweł Bohdanowicz PN 4/2005

Wiele jest wariantów stosunkowo "młodych" wzorów, które bardzo trudno spotkać. Wśród wzorów z lat 1974 - 1993 są takie, które są niewątpliwie rzadsze od większości wzorów 1946-48, a nawet od wielu wzorów przedwojennych.

Autor: Ewa Porzuczek

Mennica Łebska wyemitowała 5.11.2009 interesującą monetę: 7 Stołecznych Spieprzaj Dziadu z okazji siódmej rocznicy pojawienia się stwierdzenia „Spieprzaj Dziadu” w przestrzeni publicznej.

Autor: Marek Jarosz PN 2/1999

 Początki mojego zbieractwa i spotkania z Konradem Berezowskim

Latem 1939 roku będąc na wakacjach, a miałem wówczas 11 lat, znalazłem w piwnicy wśród starych narzędzi miedzianą monetę rosyjską, której nie umiałem określić, ale która zainteresowała mnie szczególnie. Moneta była dość duża i ciężka, zapewne, jak teraz sądzę, była to dwukopiejka Katarzyny II. Szukałem kogoś kto o tej monecie powie mi coś więcej i w pewnej mierze tak się stało.

Autor: Wojtek Mencel PN 2/1999

Odnośnie opisanego znaku (orzeł pruski w owalu) na talarze uprzejmie wyjaśniam, że jest to znak podatkowy używany do cechowania nowych wyrobów z lat 1809-1812 oraz dawnych argentariów kościelnych zwolnionych od ich rekwizycji w Prusach.

Autor: kurpol

Aukcyjne sensacje - czyli 41 aukcja Warszawskiego Centrum Numizmatycznego

Po październikowej aukcji Kazimierza Wonsika w Łodzi – stosunkowo skromniej jeżeli chodzi o ilość wystawionych monet, jak i ilość uczestników – z niecierpliwością czekałem na aukcję WCN. Aukcje tej firmy dają obraz stanu polskiej numizmatyki i zostałem pozytywnie zaskoczony zarówno poziomem, wartością oferowanych walorów, jak i popytem.

Autor: Janusz Ptaszyński PN 3/1997

Jako uzupełnienie mojego artykułu "Historia polskiego głodu" (Przegląd Numizmatyczny nr 3/55) pragnę przedstawić okupacyjne bony premiowe, emitowane w czasie II wojny światowej, w Generalnej Guberni, a przeznaczone dla rolników. Za zdanie obowiązkowego kontyngentu z płodów rolnych, rolnicy obok niewielkiego wynagrodzenia, ustalonego przez okupanta, otrzymywali owe bony premiowe, zwane potocznie punktami. Za odpowiednią ilość takich punktów, w zależności od wartości towaru, mogli nabyć w specjalnych sklepach spółdzielczych, potrzebne im towary, po cenach urzędowych.

Autor: Janusz Ptaszyński PN 1/1997

W ubiegłych wiekach ryngraf był blachą w formie półksiężyca, osłaniającą górną część piersi i wykształcony był z części uzbrojenia ochronnego.

W połowie XVII wieku rozpowszechnił się w wojsku, jako odznaka oficera na służbie. W Polsce za Augusta III obowiązywały wszystkich oficerów jednolite ryngrafy z herbem Polski - orłem, a w wojskach litewskich z Pogonią. Ponownie przywrócony u oficerów piechoty Księstwa Warszawskiego, przetrwał do 1831 roku.